“Bu xəbəri eşidəndə insanın içində bir tərəddüd yaranır – çünki Rasim Balayev kimi simalar haqqında “gediş” sözünü qəbul etmək çətindir”.
Tribuna.az Tural İbrahimovun Rasim Balayev haqqında yazısını təqdim edir:
Belə adamlar sadəcə insan olmur, yaddaş olur, səs olur, bir xalqın ruhuna hopmuş obraz olur.
Rasim Balayev təkcə aktyor deyildi. O, Azərbaycan kinosunun simalarından biri idi. Azərbaycan kinosu onun simasında bir dövrünü, bir nəfəsini tapmışdı. Onun baxışları, səsi, səhnədəki sakit, amma dərin enerjisi – bunlar aktyorluqdan daha artıq bir şey idi. Bu, sənətin insanın ruhuna toxunma halı idi.
Bizim uşaqlığımızda o sadəcə ekranda görünən biri deyildi. O, bizə tariximizi sevdirən, kimliyimizi hiss etdirən bir körpü idi. Xüsusilə Nəsimi filmində yaratdığı obraz…
O obraz artıq aktyor oyunu deyildi – o, bir ruhun təcəssümü idi. İmadəddin Nəsimi kimi böyük bir şairi biz çoxumuz məhz onun simasında tanıdıq. Nəsiminin qəzəllərini ilk dəfə onun səsi ilə duyduq. O səs elə bir səs idi ki, sözləri sadəcə eşitmirdin – yaşayırdın.
Onun səsi beynimizə həkk olunmuşdu: qəzəllər sadəcə misra deyildi, sanki içimizdə danışan bir həqiqət idi.
Belə insanlar öləndə boşluq fiziki olmur. O boşluq səssiz olur. Birdən anlayırsan ki, artıq o səsi yeni bir rolda eşitməyəcəksən. Yeni bir obrazda o baxışları görməyəcəksən. Və bu, sənətdə yaranan ən ağır boşluqlardan biridir – təkrarlanmazlıq boşluğu.
Rasim Balayev bir məktəb idi. Ondan sonra gələn aktyorlar onun yaratdığı yolu davam etdirə bilər, amma onun yerini doldura bilməz. Çünki o, sadəcə rol oynamırdı – o, obrazın içində yaşayırdı.
Onun gedişi ilə biz təkcə bir aktyoru itirmirik.
Biz bir dövrü, bir səsi, bir hissi itiririk.
Amma belə adamların bir üstünlüyü var:
Onlar gedəndə yox olmurlar.
Onlar filmlərdə qalır, səslərdə qalır, xatirələrdə qalır.
Və ən çox da – bizim içimizdə qalır.
Tural İbrahimov
